Szlaki wodne
bogumil
29/04/2011 13:44

Naturalne drogi wodne - rzeki i jeziora, tworzyły sieć szlaków wodnych dostrzeżoną przez człowieka już w starożytności.

Poprzez budowę kanałów sieć ta była ulepszana i przystosowywana do aktualnych potrzeb gospodarczych i komunikacyjnych. Najstarszy na naszych terenach odcinek kanału powstał już w średniowieczu przez przekopanie naturalnego obniżenia terenu między jeziorami Ewingi i Jeziorkiem i połączył drogą wodną Zalewu z Iławą.

Znaczenie komunikacyjne szlaków wodnych na obszarze Prus Wschodnich doceniono jednak w pełni dopiero w XIX wieku. Pierwsze spławne kanały łączące wielkie jeziora powstały w XVIII wieku.

W latach 1765-1772 przekopano kanał między jeziorem Niegocin, a jeziorem Kisajno, odnogą Mamr. Od 1814 r. kupiec Meyer z Pisza regularnie przewoził zboże rolników mazurskich czterema kutrami na trasie Pisz-Ryn, oraz Narwią i Wisłą do Gdańska. W drodze powrotnej przywoził towary, których brakowało na Mazurach.

Dalsze kanały, łączące system wielkich jezior, stworzono w okresie wielkich robót publicznych w latach 1854-1857. Wybudowano 5 odcinków kanałów pomiędzy jeziorami, uregulowano bieg Węgorapy, wzniesiono 6 śluz oraz 10 mostów nad kanałami.

W pierwszym etapie założeniem budowy wielkiej drogi wodnej, był spław drewna. Kiedy okazało się, że przewóz drewna nie tylko był kosztowny, ale i mało użyteczny ponieważ rozbijane były urządzenia, drogę wodną zaczęto wykorzystywać do celów turystycznych.

W 1854 r. król pruski Fryderyk Wilhelm IV odbył pierwszy rejs parowcem "Masovia" na szlaku Ryn-Mikołajki-Pisz.

W latach 1844-1856 wzniesiona została twierdza Boyen w Giżycku obiekt o dużym znaczeniu strategicznym dla Prus Wschodnich. Zabezpieczał on wschodnią granicę państwa przed Rosją Carską i ochraniał drogę do Królewca. Twierdza również miała przewidziane zaopatrzenie drogą wodną i w tym celu zbudowano kanał zaopatrzeniowy z bramą wodną i mostem zwodzonym, oraz portem na terenie twierdzy. W celu dogodnego połączenia miasta Giżycka z twierdzą powstał unikatowy na skalę europejską most obrotowy, którego ruchome przęsło o długości 20 m, szerokości 8 m zwodzone jest w bok, a nie do góry. Most, ten wpisany został w 1986 r. do rejestru zabytków jako zabytek techniki.

 

Logowanie